«DAS NOITES QUE NON DURMO» (prosa poética) (rematado)

E chegamos ao final destas páxinas. Ou talvez non. Porque os libros nunca rematan de verdade; continúan vivindo na memoria de quen os le.

Das noites que non durmo naceu das horas en que o silencio pesaba máis ca o sono, desas noites nas que as palabras foron compañía, refuxio e esperanza. Cada poema, cada prosa e cada reflexión levan dentro unha parte de min: a memoria, a morriña, a paisaxe interior e a lingua galega, esa raíz fonda que sempre me devolve á casa.

Agora este libro xa non me pertence só a min. A partir deste intre tamén é teu. Cada lector fará del un camiño distinto, atopará palabras que o acompañen ou silencios que lle falen. Porque un libro nace da man de quen o escribe, pero só cobra sentido cando alguén abre as súas páxinas e decide habitalas.

Oxalá atopases aquí un recuncho onde descansar, unha emoción compartida, unha lembranza esquecida ou unha luz pequena para algunha das túas propias noites. Se algunha destas palabras conseguiu quedar contigo, aínda que só sexa por un instante, todo o que escribín xa atopou o seu destino.

Como a terra galega, que garda séculos de chuvia, vento e brétema sen esquecer nunca a primavera, tamén estas páxinas queren gardar un anaco de vida. Que permanezan en ti como permanece o arrecendo da terra mollada despois da chuvia ou o rumor do mar cando xa nos afastamos da beira.

Grazas por acompañarme ata aquí. Grazas por facer desta viaxe algo compartido.

E cando volva chegar unha desas noites nas que o sono non queira vir, lembra que sempre haberá unha palabra agardando por ti. Porque, ás veces, tamén o silencio escribe. E é nese silencio onde, quizais, este libro continúa.

Visitas: 0

Críase o centro do universo. Todo xiraba arredor del: as conversas, os afectos, as decisións. Ata que alguén deixou de orbitarlle, e descubriu o silencio. Un baleiro que non sabía encher, porque nunca aprendera a mirar máis alá de si mesmo. O ego non sabe estar só. Cando desaparecen os ecos dos eloxios, queda fronte á súa propia voz, esa que leva anos evitando escoitar. E é nese silencio, incómodo pero necesario, onde comeza a verdadeira humildade.

Visitas: 5

Ela bloqueouno en todas partes. El buscouna en cancións, en rúas, en soños. Como quen persegue un fantasma con flores, sen saber que os espectros non aceptan desculpas. Cada intento era un eco, cada recordo, unha porta pechada. E o amor volveuse sombra.

Visitas: 3

Cada selfi era unha declaración de poder. Alimentábase de píxeles como Narciso do reflexo, buscando en cada imaxe unha versión mellorada de si mesmo. Pero detrás do filtro había unha soidade que non se podía retocar. Unha tristura que non cabía no encadre. E cada «gústame» era un parche, non unha cura.

Visitas: 0

Amáronse en segredo, como dous vagalumes nun frasco sen beizos. Brillaban sen que ninguén os vise, agochados do mundo, protexidos pola escuridade. O seu amor era pequeno, pero intenso, como unha chispa que non precisa testemuñas para arder. Pero o frasco rompeu, e as luces dispersáronse sen rumbo.

Visitas: 0

El mirábaa como se fose unha obra de arte: unha pintura que non entendía, pero que o emocionaba profundamente. Pasaba horas contemplando os seus xestos, as súas palabras, os seus silencios. Pero ela só quería que a visen sen marco, sen interpretación, sen pedestal. Só como muller. E el, atrapado na súa admiración, nunca a tocou de verdade xa que nunca pasara do marco.

Visitas: 0

Amábase tanto que non cabía en ningunha relación. Era un castelo sen portas, só espellos que reflectían a súa propia imaxe unha e outra vez. Quen intentaba entrar perdíase en labirintos do seu ego, sen atopar nunca unha habitación onde quedar. O amor propio converteuse en muralla, e a soidade, na súa única hóspede.

Visitas: 0

A calor destas noites de verán abrasa calquera atmosfera e lévame a ti, a ti me leva, perdoa pola mala letra, perdoa polo mal poema, perdoa por tantas cousas… Quizais non teña sentido, pero só espero que comprendas a miña vida, só desexo terte preto algún día. Nestas noites sen lúa saio ao teu encontro porque non vexo máis alá da miña crónica sede, e entre algodóns de escuma achégome a ti, cando a néboa fere os meus ollos e a túa lonxanía estremece a miña claridade. Entón, mentres arde a miña vida —sempre momentánea—, desprego as miñas debilidades ao vento e asómome ao bordo do abismo suplicando os teus loureiros outra vez, outra noite máis suplicando os teus loureiros. Entón, a pesar de todas as distancias que o tempo mece nos nosos amoríos, síntote ao alcance da miña voz, síntote na concisa traxectoria da nosa sintonía.

Visitas: 0

A día de hoxe, co rostro mergullado nun mar de tebras, cada vez se me fai máis insufrible o permanente rosario que mina o meu ser cando unha anónima voz me proclama, a instancia de parte, a dor dunha ausencia.

Visitas: 0

A miña figura galopa dona do universo a lombos dunha sedenta indolencia. Neste despregue de silentes oracións vorazmente espido a miña vontade, encerrando os meus xestos e amuletos nun círculo nocturno de batallas e torrentes monacais.

Visitas: 0

Cando, obstinado nun verbo teu, espido todos os límites do meu convulso horizonte, tan só unha remota mirada escruta os entumecidos síntomas da nosa monotonía. Os teus ollos transparentan os meus tumultos en límpidos vestixios, e con fugaz pericia violentan as nosas estáticas pálpebras. Mírote sen concretar aínda un destino, murmúrasme ao oído unha elexía de solucións, aínda que coartadas invernais cencenan maxestosamente o sosego da nosa lenda. Hirsutos fantasmas durmiñan no regazo daquela tarde. E xa na fatiga da miña levidade —tras unha derradeira transición— múltiples engurras brotan dos meus cárdenos bosquexos: todas as miñas apócrifas mentiras volven naufragar nunha marea de insólitas hipóteses.

Visitas: 0

Nestas noites de verán a miña pel intúe a parda caricia da ebriedade. Ao instante quero ocultarme tras un corpo de sombras, e esquivo as tersas mans da túa complicidade proxectando toda a miña inquietude nun coñecemento eterno. Non nego nin extingo aquel espazo, pero a evolución do meu mundo sométeme e subxúgame ata a inconsciencia: xa non sei se habito nunha aurora de réptiles ou se son un exhausto desterrado que suplica a túa voz mentres o murmurio dunha brisa de nostalxia envolve a miña fronte…

Visitas: 0

Co paso dos anos aprendín que o silencio pode converterse nun hábito silencioso. Un comeza calando unha vez por prudencia, logo outra por timidez e finalmente cala porque xa non sabe facer outra cousa. Eu fun gardando frases como quen garda cartas nun caixón. Palabras que imaxinei dicir pero que nunca chegaron a cruzar a gorxa. Xestos que quedaron detidos nese instante estraño anterior ao valor. Desde fóra todo parecía tranquilo, incluso educado, pero dentro acumulábanse pequenas tormentas de frases non ditas. Ás veces pensaba que algún día abriría ese caixón e ordenaría todo o que calara. Pero o caixón seguía pechándose cada noite coa mesma suavidade e eu acababa convencéndome de que o silencio tamén podía ser unha forma discreta de vivir, aínda que en realidade só era unha habitación chea de palabras esperando paciencia, po, tempo e un pouco de valor para saír fóra.

Visitas: 0

Quero regresar a ese universo de ditas e flores! Quero deixar de chorar bágoas enormes! Quero saír desta amalgama de escuras cancións! Quero volver a ese espello que propicia cálidos amores! Quero espir a miña gloria apresada por soños insomnes! Quero descifrar a quen pertence a bandeira que en min se iza cada noite!

Visitas: 0

Hai persoas que cren durante moito tempo na posibilidade de que alguén termine abríndose. Algunhas das mulleres que coñecín tiñan esa paciencia luminosa. Achegábanse amodo, preguntaban, escoitaban, deixaban espazo, como quen agarda que unha porta antiga se abra sen forzala. Eu vía ese coidado e conmovíame, pero tamén me paralizaba porque sentía que tarde ou cedo descubrirían a miña torpeza para falar do que sentía. Durante un tempo crían que só era cuestión de días ou de confianza e seguían alí, preto. Pero mesmo a paciencia máis xenerosa ten un límite. O amor, ou a súa promesa, precisa algún sinal, unha palabra, un xesto que confirme que non están agardando en balde. E cando ese xesto non chega, o silencio deixa de parecer misterio e comeza a parecer ausencia. Entón comprenden que a porta quizais nunca se abrirá e marchan cunha tristeza tranquila, digna, inevitable.

Visitas: 0

El deixouna sen explicacións. Ela quedou con mil preguntas e ningunha resposta. Como quen recibe unha carta sen remitente, leuna unha e outra vez buscando sentido. Pero o silencio non se traduce, só se acepta. E nesa ausencia, aprendeu a escribir as súas propias respostas.

Visitas: 0

Indúcesme a xerar coroas na coidada bufarda do teu corazón. Como diminutas formigas os meus pasos achéganse en pos da túa venerada gloria, mais nese Rubicón un labirinto de tempos luxuriosos e espazos remotos aniquila o meu corpo cal ser humano devorado pola forza dun minotauro.

Visitas: 0

O paso do tempo doe porque converte os días en lembranzas e ás persoas en historias. Doe porque todo acontece só unha vez, porque sempre hai unha última vez para saír cos amigos, para rir sen pensar, para ver a alguén sen saber que será a última. O tempo non leva a vida de golpe, lévaa en pequenos momentos que non volven. E un día miras atrás e decátaste de que eras feliz e non o sabías.

Visitas: 0

Este texto é o recuncho onde deixo caer, coma gotas de orballo, as palabras que me acompañan dende hai décadas. Este texto pode ser un poema en prosa, unha prosa sobre calquera cousa, lembranzas ou reflexións en galego, a lingua que me sostén e devólveme sempre á raíz. É un espazo íntimo e aberto ao mesmo tempo, nacido da morriña e da vontade de compartir. En Das noites que non durmo cada texto quere ser un encontro, memoria e horizonte. É unha fiestra aberta ós recordos e á emoción. É un espazo humilde, pero cheo de vida, onde a escrita se converte en camiño e regreso. Que quen se deteña nestas páxinas sinta a mesma saudade que me guía e a mesma luz que me acompaña. Se buscas un refuxio feito de palabras, se queres sentir á Galicia que peta no corazón, entra no blogue no que se asentan estas palabras miñas, www.josemariamaiztogores.com. Aquí o silencio tamén escribe. As palabras son como unha paisaxe galega que garda no seu interior séculos de auga, vento e brétema. No meu sangue dormen historias e sentimentos para que eu nunca esqueza quen son. Un blogue que soamente conta coas miñas palabras e que cobra vida e medra cando ti me les, lector fiel e proveitoso. E se paras nun texto, convértese nunha árbore con vida que te invita a que durmas na súa fértil sombra. E se, despois de lido, xera conversa moito mellor porque deste xeito porque ti o convertes en algo teu.

Visitas: 0

Os meus lamentos, tollidos de soidade, e os meus dedos feridos soñan con posuír o teu corpo de avea, e non a súa sombra, nun xardín feito todo frenético paraíso. Pero todo se converte nunha performance obscena e sucia que nubra a nosa realidade: dous corpos espidos e afastados polo medo que se desexan desde hai tanto tempo que xa están esgotados por tanta ausencia e soidade. E os calafríos que percorren o meu corpo síntoos como orgasmos emocionais.

Visitas: 0

Hai un reloxo lento dentro de min que non marca as horas senón as ausencias. O tempo non pasa, escórrese entre as mans coma area mollada, coma lembranzas que xa non queren quedar. Ás veces a soidade senta comigo ao bordo da cama, non di nada, pero sábeo todo. Mírame coma quen mira unha casa baleira onde antes había lume e risas, e hoxe treme por un nome pronunciado en voz baixa. Do desamor non se morre, din, pero queda un pequeno inverno vivindo no peito, un frío que non marcha nin cando chega abril. E eu sigo aquí, aprendendo a vivir co silencio, co tempo, coa sombra do que xa non volve.

Visitas: 0

A noite desbocouse e todos os deuses me profetizan unha reiterada cerimonia de versículos no meu calcinado paraxe. Todo é confuso. Son incapaz de refuxiarme noutro oráculo que non sexa o teu cando sobre min se precipita unha conxunción de milenarias mans mortas. Todo é confuso. E neste oasis de datas imprecisas cada amencer pecho a miña pluma ao mundo convertendo outra páxina da miña historia nun arrolo de desvelos e voces escritas.

Visitas: 0

Un espírito en plenitude descendeu onte e vagou sen rumbo, escravo dunha ficción, polas arañeiras da miña razón, talando un veo de benestar no meu luceiro roubado. Coa humildade dunha gaivota sen praia sigo os teus pasos, gardo as túas pegadas nos meus furtivos desexos e entronizo a túa luz ausente baixo unha sinxela túnica de vellas baladas.

Visitas: 0

Unha máscara circuncidada e inmóbil móstrame, como nun xénese perpetuo, segundo a segundo, o ánimo dun instinto lucente; e anúnciame (afumado polo teu abismo de cereixas) un último farrapo de pel que nas miñas mans gardo desbocado e luxurioso para ti. Xa non podo máis. Aquilo que ti me dixeches con palabras abrasadoras fai anos da miña soidade hoxe é un espello ferinte que…

Visitas: 0

Se por min fose detería o mundo e convidaríate a viaxar polo interior da miña madrugada nunha lúa con matices de azar. Dáme a man, observa a miña fronte, e choverá no noso camiñar un aroma de flores celestes. Dáme a man, espéranos a noite, entre nós fluirá unha caricia de sentidos soles. Dáme a man, xa vén o día e a miña quietude, como ben sabes, non é inmortal, pero, se ti queres, entre os dous podemos arroupala. Dáme a man…

Visitas: 0

Dixerir que xa non estás aquí, perseguir a túa sombra entre salgueiros de espera e saber que doutra quimera unha escada terei que subir. Fuxir desta penuria que a dúbida sementou na miña vida, e presentir que, sen ti, ningunha nova ilusión na miña espida existencia volverá vivir.

Visitas: 0

O meu perfil é inmutable, o meu corpo, delgado e sen memoria, o meu trazo, un veo enredado nunha tormenta, e o meu único sentido, unha boneca libre sementando o teu afán no niño da miña acuarela. A miña sombra é leve, o meu camiñar, urente e insondable, a miña pegada, un sen fin de rogos e demandas, e o meu último anhelo, unha vida sentada perpetuando rosas e caraveis aos pés da túa cama.

Visitas: 0

Ela perdoouno tantas veces que esqueceu como era a vida sen el. Como quen repinta unha parede ata non lembrar a cor orixinal. Cada desculpa era unha nova capa, cada promesa, unha brocha. Ata que un día a pintura comezou a gretarse. E debaixo atopou á muller que deixara de mirar.

Visitas: 0

Esta tarde conversamos noutro decrépito lugar e confesáchesme que te sentías metodicamente soa, opaca ata a impaciencia e camiñante de imperecedoiros soliloquios. Dixéchesme que necesitabas embriagarte de sentimentos vitais e incubar loucuras ocultas, e afirmaches que te obsesionaba a idea de aliñarte co vento para así estrangular este mundo sen rebeldía. Con todo, con plena submisión, outra noite máis segues velando as crepusculares caricias daquel fatídico axioma, e non atopas a maxia dun intervalo que redima a concreción do teu pranto. Flutúas retoricamente nun marasmo de exterminadoras elucubracións, e o teu dócil presente estremécese ante tan paupérrimas perspectivas.

Visitas: 0

Querías saber de min! Pechei a porta. Abríchela e sentaches axiña ao meu carón. Fuxín de ti como quen foxe da tormenta na infancia.

Aínda sigo fuxindo. Adiviño que me persegues. A miña fiestra é un segredo a voces, pero prefires agardar no peitoril dun soño desmesurado. Queres falarme. Deixei de ler. Préstoche atención. As túas palabras soan ocas e baleiras. Nada din, pero prométesme a vida. Créote.

Visitas: 0

Amábanse en domingos lentos, en cafés compartidos, en miradas que dicían máis ca mil palabras. Non precisaban grandes xestos, só a rutina de estar xuntos sen présa. Como dúas páxinas que se len sen saltar liñas, sen buscar o final. E aínda que o libro se pechou, ambos lembraron o aroma daquelas tardes.

Visitas: 0

Espellismo ou realidade? Ninguén me dixo que estabas alí. De súpeto unhas pernas envoltas en medias vingativas inquietaron e cubriron de feridas a tranquilidade da miña espera. Eras ti, claro. Agasallo do demo ou caricia dun anxo? Estiven dous minutiños observándote e parecéronme dous séculos de camiños longos e mareas crecentes. Espellismo ou realidade? Por un intre soñei que volvías a min coas mans ben abertas.

Visitas: 0

Non vou disimulalo máis. Pénsote dun xeito que non é neutro nin educado. Pénsote co corpo esperto e coa cabeza demasiado clara como para finxir que é casualidade. Hai algo en ti que me activa, que me centra, que me leva a un lugar onde conterse xa é unha decisión consciente. Atráesme cunha forza que non precisa fantasías excesivas. Abóndame imaxinarte preto. A túa presenza xa é suficiente. A túa maneira de estar, de moverte, de mirar sen saber exactamente o que provocas. Ou quizais si o sabes, e iso faino aínda máis intenso. Deséxote. E dígoo así porque suavizalo sería mentir. Deséxote na proximidade que incomoda un pouco. No espazo curto onde o aire se volve máis denso. Nese segundo previo no que ambos sabemos que algo está a pasar, aínda que ninguén o nomee. Hai momentos nos que te observo —sen que o saibas— e descubro que mido distancias. Penso no doado que sería achegarme un pouco máis. No diferente que sería o ambiente se as nosas miradas se sostivesen sen fuxir. Non imaxino escenas irreais: imaxino o real levado só un paso máis alá. Almorzar contigo non é unha idea inocente. É a escusa perfecta para sentarnos fronte a fronte e deixar que a tensión faga o seu traballo. Para comprobar como cambia o teu xesto cando a conversa se volve máis persoal. Para notar como o desexo se infiltra nos silencios, na postura do corpo, na maneira en que xa non nos miramos igual. Non escribo desde a fantasía descontrolada, senón desde un desexo lúcido. Sei o que quero sentir. Sei o que espertas. E sei que hai unha uña moi fina entre o correcto e o inevitable.., e que contigo esa filia vólvese especialmente tentadora. Non agardo resposta. Non a preciso. Isto non é unha invitación directa nin unha esixencia. É unha constatación. Un xeito de deixar claro que hai miradas que pesan, presenzas que quentan, persoas que espertan cousas difíciles de ignorar. Se ao rematar esta carta te sentes observada doutra maneira —máis consciente do teu corpo, da túa respiración, da túa pel—entón entenderás perfectamente desde onde foi escrita. Alguén que non xoga á insinuación, pero que sabe agardar.

Visitas: 0

Todo o que vivimos deixa marca. Non sempre na memoria consciente, non sempre en palabras, pero si nesa superficie sensible que nos separa, e ao tempo, nos achega ao mundo: a pel. Gustaríame levarte comigo por esa zona de contacto onde o que sentimos se converte en reflexión, e onde o cotián, mirado con calma, se transforma en pensamento compartido. Aquí non hai dogmas nin consignas; só preguntas que abren espazo. E, sobre todo, unha vontade sincera de pensar a vida desde o próximo: os xestos pequenos, as contradicións de cada día, aquilo que parece mínimo, pero sostén a nosa maneira de estar no mundo. A miña escrita avanza sobre a túa pel con naturalidade, sen ruído, mais cunha atención fonda ao que as palabras poden tocar. Apóiome na miña experiencia para ir máis alá de min mesmo, convidándote a recoñecerte, a disentir, a seguir pensando pola túa conta cando queiras. A pel, coma metáfora, convértese nun arquivo vivo: todo o que pasou que inscrito nela, mesmo aquilo que cremos ter deixado atrás. Este texto non busca ofrecer certezas, senón acompañar procesos. É un texto para ler aos poucos, que se achega a ti desde a proximidade e o respecto, consciente de que pensar xuntos é unha das formas máis honestas ―e máis humanas― de seguir vivos.

Visitas: 0

Unha fría e chuviosa acedume feriu a miña memoria. Lonxana e soa, a muda xanela observa a cegadora aparición da melancolía. Xa non sinto o pracer do teu afable clima mergullado nas miñas mans, nin latexa en min a música apracible que mansamente desata, con ás de ceo e mar, o piñeiral da miña alegría.

Visitas: 0

Non lle molestaba que outros brillase, molestáballe non ser a luz. Aplaudía os meus logros cun sorriso tan perfecto que parecía educación, pero rechinábanlle os dentes como se cada éxito doutros fose unha débeda súa coa vida. Nunca quixo superalos, só quería que caesen.

Visitas: 0

Cada eloxio era un aplauso interno. Alimentábase deles como un rei sen reino, famento de coroas. Vivía para ser admirado, non amado. E cando chegou o silencio, sentiuse espido, sen títulos, sen trono. O baleiro non aplaude.

Visitas: 0

Impregnado de soños alborozados e fortalecido polo bulicio da nosa doutrina espida, peregrino por un espazo de xestos residuais e intuitivamente, camiño na procura daquela volátil fricción que, onte, na intemperie nocturna, libou o sangue da miña monotonía. Xestualmente quixen esculpir no meu rostro a vixilia doutro delirante bosquexo, pero, unha vez máis, unhas mans umbráticas volveron queimar a miña rancia expiación. Un só segundo de lacerante sopor foi capaz de fulminar, sen máis, a sardónica esperanza humana que habitaba no meu rudimentario corazón.

Visitas: 0

Díxencho a corazón granate, díxencho descalzo sobre unha bandada de punzantes cristais, díxencho vestido de ouro e bronce, díxencho… Díxencho de mil maneiras, pero se aínda o dubidas, repetireicho unha vez máis: cada vez que me regalas unha ausencia párase, detense, cal inmóbil reloxo de sol, o pulso das miñas noites e o himno da miña canción.

Visitas: 0

Co paso dos anos comecei a pensar na miña vida como unha paisaxe de inverno. Non un inverno violento nin cheo de tormentas, senón un silencioso, branco, case elegante, onde todo parece detido. Ás veces camiñaba por rúas tranquilas vendo parellas conversar con naturalidade e sentía que eu observaba ese mundo desde unha fiestra cuberta de xeada. Non estaba completamente fóra, pero tampouco dentro de todo. Esa paisaxe interior tiña unha calma enganosa porque baixo a neve seguían latexando desexos, preguntas, curiosidade pola proximidade humana. Só que durante moito tempo me acostumei a contemplar en lugar de participar e, cando un vive demasiado tempo mirando a paisaxe, acaba crendo que observar tamén é vivir, aínda que no fondo algo pequeno, cálido e paciente siga agardando un desxeo lento capaz de abrir camiños entre a neve antiga acumulada en silencio dentro do peito que aínda garda calor posible.

Visitas: 0

Ninguén me dixo que estabas alí. De súpeto unhas pernas envoltas en medias vingativas inquietaron e cubriron de feridas a tranquilidade da miña espera. Eras ti, claro. Agasallo do demo ou caricia dun anxo? Estiven dous minutiños observándote e parecéronme dous séculos de camiños longos e anhelos crecentes. Espellismo ou realidade? Por un momento soñei que me tomabas coas mans ben abertas. Nunha noite de mans abertas pedinche que regresase o noso tempo, aquel de augas cálidas e fermosos soños. Entón palpei ás cegas o noso último inverno, e como pedras que apedran unha vella historia tiven que recoller do chan un montón de estrelas doridas.

Visitas: 0

No cruzamento dos camiños, onde a terra se abre en dúbida e memoria, érguese o cruceiro como un sentinela de pedra. A mañá aínda non decidiu se será sol ou néboa, e mentres dubida, todo se volve sagrado. O cruceiro, mollado polo orballo da noite, brilla con humildade. O musgo que o abraza non é decadencia, senón testemuño. A cruz no alto, co Cristo de brazos abertos, non impón: acolle. Mira cara ao leste, onde o sol intenta romper a bruma como quen busca unha saída entre recordos. Os camiños que se cruzan non teñen nome, pero gardan pegadas. Uns van cara á aldea, outros cara ao monte, e todos pasan por aquí, como se a pedra pedise permiso antes de continuar. Hai pegadas frescas no barro, un silencio que soa a rezos antigos, e un merlo que canta sen saber que canta para os mortos e os vivos. O cruceiro non fala, pero lembra. É altar e encrucillada, promesa e despedida. Aos seus pés, alguén deixou unha flor murcha, un anaco de pan, ou quizais unha pregunta. E mentres o sol se atreve a abrirse paso entre as néboas, a pedra permanece, como quen sabe que todo camiño é ritual.

Visitas: 0

«Non te atormentes. Obsérvate. Pensa que existe no teu interior un lugar impermeable aos desaxustes da idolatría. Esboza e perfila a túa sorte, non estrangules as túas profecías no engano dun rostro torpemente modelado, e mantente firme no teu ánimo ata que consigas posuír un infinito no vértice da luz».

Visitas: 0

Ela esqueceuno por partes: primeiro, o máis doado, a voz; logo, o máis intenso, o olor; e por último, o remate, o nome. Como quen desmonta unha casa que xa non habita, ladrillo a ladrillo, sen présa. O recordo volveuse po, e o po, vento. E nese vento, ela respirou liberdade.

Visitas: 0

Escribir é unha forma de felicidade silenciosa: non me ocupa tempo porque o tempo deixa de existir cando escribo. As palabras flúen sen présa, as horas vólvense lixeiras e eu permanezo aí, fiel a unha vocación que non se mide en reloxos senón en latexos. Cando remato, descubro que o mundo seguiu o seu curso, pero eu estiven exactamente onde debía estar.

Visitas: 0

Adorábase tanto que confundía o amor propio coa incapacidade de amar a outros. Era un xardín pechado, cheo de flores que ninguén podía tocar. Cría que protexerse era suficiente, que florecer só abondaba. Pero sen visitantes, sen mans que acaricien, o xardín converteuse en museo. E el, o seu único espectador, cansou de mirar sempre o mesmo.

Visitas: 0

Leváchesme o pasado con tanta argucia, con tal sutil destreza, que esta mañá —cando espertei do teu longo soño— non puiden recobrar o sentido ata que unha voz me murmurou ao oído que a nosa chama, mantida día a día viva polos dous, incomprensiblemente hoxe deixou de arder.

Visitas: 0

Como non elucubrar mil temores con este caudal de meixelas ebrias entre as miñas mans? Detente, non mergulles as miñas xenerosas horas baixo unha corrente de pródigas clausuras. Detente, non enterres os meus obstinados beizos baixo un helmo de espantosas corentenas. Detente, non, non… Detente, non xermoles a túa ausencia no fondo da miña soidade.

Visitas: 0

Quixera esquecer aquela desmesurada obsesión, pero unha marea de segundos, ebrios e torrencialmente desapiadados, precipítase sobre min perfilando na semente da miña memoria unha silva de gadañas. Escravo dunha cadea de migracións alleados, non logro romper o fío da intrahistoria que, farta de pupilas encamadas, sobrevoou a nosa encrucillada, e esperto todas as noites mastigando unha acumulación de pretextos incapaces de furar o insondable segredo da túa ignota biografía. O teu alento, presente en todas as miñas fatigadas superficies, dogmatiza calquera derradeiro vestixio de luz. O teu alento non pode evitar que se faga irrespirable o espanto daquelas torpes palabras, e coas miñas horas desterradas entre cercos desolados atinxo, exánime e sen clarividencia, os sotos da túa mirada.

Visitas: 0

Hai encontros que non anuncian nada e, con todo, desordenan para sempre a paisaxe interior de quen os vive. Coñecerte non foi un impacto, foi unha desviación lenta e inevitable. O mundo seguiu no seu sitio, pero eu xa non. Algo en mm n perdeu estabilidade no mesmo instante en que a túa presenza ocupou o espazo sen esforzo, sen ruído, cunha autoridade que non se aprende. Non fixeches nada extraordinario. Fuches. E iso foi suficiente. A túa personalidade pechoume os ollos para o accesorio, para o innecesario, e obrigoume a mirar cara dentro, onde o tempo non pasa: observa. Desde entón, os días teñen outro peso, outra densidade, coma se cada xesto levase inscrita a posibilidade de lembrarte. Este texto non busca xestos grandes nin palabras altas. Vive no cotián, na fenda mínima pola que entran o desexo que non se nomea, a admiración que permanece en silencio e esa soidade que non nace da falta, senón da conciencia. A túa presenza continúa mesmo cando non estás, instalada na memoria como algo que non pide permiso para quedar. Eu escribo desde ese lugar inestable onde achegarse a ti foi aceptar o tremor e afastarse aprender a vivir co seu eco. Non hai conclusións, porque a vida tampouco as ofrece. Hai instantes de lucidez que aparecen e desaparecen, deixando a pel máis sensible, o pensamento máis atento. O tempo aquí non se perde: transfórmase. Faise palabra, faise lembranza, faise resistencia íntima. Este tremor non quere ser visto, pero existe. E se o les con atención, talvez sintas tamén ti esa vibración leve e persistente que só nace cando alguén nos mira de verdade.

Visitas: 0

Para min os mil elos que percorren a cadea da túa sede, para min o estraño e o semellante do teu pensar, para min o terso aroma da esencia da túa pel, para min ese diamante vivo que agochas na túa mirada, para min o cálido verbo da túa envolvente voz, para min os tortuosos camiños do teu eterno viaxar, para min o castelo de naipes que erixes cada noite, para min os teus amargos insomnios nos que o teu durmir é velar.

Visitas: 0

É a lúa que brilla inqueda nos rescaldos do meu interior, é a busca dun camiño de vida, é conter as miñas ansias máis ocultas, é agardar a túa visita en longas xornadas de insomnio, é evitar un empacho de idolatría, é afiar a noite para non descansar nunha almofada de espectrais refugallos, é recoller a cinza que sepultei baixo os teus pés e debuxar con ela a túa imaxe ausente, é escoitar a túa nítida voz cando esvara pola miña fronte unha febre enoxada, é soñar co teu rostro reflectíndose con teimosía na miña fiestra.

Visitas: 0

Pensando sempre no teu pasado sofres con xenerosidade as súas descargas catódicas, e protexes o teu contorno afectivo tras unha invisible pero tanxible armadura que te eterniza nun ser «adánico». Porén, o teu cerebro obstínase en seguir un itinerario de quiméricas banalidades. A tensión que mana do teu finximento axial precipítase densamente sobre os meus oídos e padecemos taxativamente o volume da nosa debilidade, paradigma dunha fronteiriza metamorfose. Entón, eu, impasible ante a túa busca, vexo estalar nos teus ollos un cativeiro, e as violetas que oprimen as miñas mans só ratifican a ausencia que a ti me achega, e unha mirada, unha cancela, un uniforme de voos, na negra pulcritude do teu eclipse devólvennos provisionalmente a luz.

Visitas: 0

Escribo estes versos desde o recordo dun amor que onte aínda era ardente. Cinza soñada dun lume que me abrasaba cando as túas mans acariciaban a miña pel, hoxe xa solitaria e escrava dunha soidade escollida por min.

Visitas: 0

Gustaríame ter unha vontade de pedra para así non refuxiarme na miña xa familiar tebra de sentimentos cativos cada vez que navega pola miña memoria esta ruleta de impulsos e desvaríos. Gustaríame ter a claridade de ideas que ostentan algúns dos fantasmas que eu evoco, e así, ¡sen máis!, lanzar todos os meus temores nocturnos por un verde precipicio de inocencias e desafíos.

Visitas: 0

Afónica a miña voz, segredo dunha destrución non vivida, só conserva de ti o recordo dun esvarón por interrogantes e libérrimas simetrías. E esta noite, nos inefables mensaxes duns beizos ennegrecidos, na liberdade do estraño insomne, escríboche estas torpes letras, agora que se volven tolos os meus papeis, tolos por non comprender os inefables mensaxes duns beizos ennegrecidos.

Visitas: 0

Críase tan sabio que nunca escoitaba. Era un faro que iluminaba sen mirar o mar. Daba consellos como quen lanza luz, pero nunca se detiña a ver se alguén o seguía. E un día decatouse de que ninguén navegaba cara a el. A sabedoría sen humildade é só ruído.

Visitas: 0

A soidade é unha illa perdida no medio do peito. As horas pasan como barcos que nunca atracan. A miña voz rebota nas paredes coma un eco sen dono. As estrelas son cartas que ninguén escribiu para min. O vento fala unha lingua que só entende o silencio. Cada paso pesa como unha áncora de pedra. O sol tamén sabe esconderse detrás das nubes da alma. Mais no fondo da noite nace unha pequena faísca. Porque ata a árbore máis soa agarda a primavera. E eu sigo en pé, agardando que volva a luz.

Visitas: 0

Vulneraches a perfecta simetría dos meus afectos, fuches escavar nos máis íntimos recunchos do meu ser, erosionaches o máis oculto das miñas entrañas e profanaches a reconstruída armazón da miña fe. Noutras palabras, conseguiches que as eventuais dispersións do teu rastro deixen en min un baleiro dunha dimensión aterradora.

Visitas: 0

Deixoume por última vez. Esta vez, sen drama, sen bágoas, sen promesas. Como quen apaga a luz e marcha sen pechar a porta, sabendo que non volverá. Non houbo despedidas, só unha certeza tranquila: xa non era o seu lugar, nin a súa historia, nin a súa dor. E nese silencio atopou a paz.

Visitas: 0

A gaita é vento que fala, alma que respira, memoria que camiña descalza polos montes da nosa terra. É un grito antigo que esperta aos carballos, que fai danzar a néboa entre os penedos, que chama aos mortos para que bailen cos vivos en romarías eternas. No seu fol vibra o corazón dun pobo que nunca se rendeu, e no seu punteiro os dedos debuxan unha historia que non se esquece. Cada nota é un lamento, unha alegría, un segredo gardado nas entrañas do tempo. A gaita é nai e filla, é lume e choiva, é festa e duelo. Cando soa, Galicia enteira ergue a cabeza e lembra quen é, de onde vén e cara a onde vai. Porque a gaita non é só música: é sangue, é raíz, é liberdade.

Visitas: 0

Dun xeito canso consumiuse a nosa vontade nun deserto calcinado de entullos. Ao lembrar aquilo, hoxe medran no meu interior inesgotables pulsos de vida e as pequenas espiñas que transpiran nos meus intra muros feren mil preguntas ao vento. Son instintos que oprimen o meu peito, saudosos daquela primeira embriaguez. Agora pretendo imaxinar por que os teus hábitos se afastaron do meu mundo evaporando o orballo daquela noite, pero só podo identificar o desafiante eco das túas imperecedoiras palabras golpeando a miña mente como un poema de silencio. Agora intento espertar nos meus ollos unha razón de vida que culmine na promesa doutros beizos. Por esta razón de vida, rezo todas as noites para que non me durman os recordos.

Visitas: 0

Teño as mans entumecidas polo frío. Quixera aniñar esta última fatiga no retiro dun cristal sempre amarelo. Entón arrebataríalle á rosa o seu aroma e debuxaría coa miña saliva de dozuras e paixóns unha estrela. Teño as mans entumecidas polo frío. Quixera escribir o meu último verso nun novo horizonte de vertixinosas dunas e fértiles silencios. Entón rebelaríase o perfil do meu pulso e desterraría da miña voz este enxame de quimeras e consolos. Lembrádeo. Teño as mans entumecidas polo frío.

Visitas: 0

Que doado parece dicir adeus cando un xa coñece da noite as dúas beiras: a dos morcegos e os fantasmas e a que ten o sabor das fresas. Pero sempre xorde, nesa mesma escuridade ferida, unha voz chea de estrelas que te fere de novo e volve pluma tremente a túa alma outrora viaxeira. Que doado parece dicir adeus cando un xa coñece da noite as dúas beiras.

Visitas: 0

Sentado no colo da túa pétrea ferida nunha encrucillada de camiños, rógocho, fillo da terra de Breogán, rógocho, desvalido e choroso, coma unha bolboreta no cru inverno, coma o can que esqueceu o lume do seu fogar. Á beira da túa sombra acougo o meu corazón coa túa voz agarimosa, pois as túas santas palabras enterran dun golpe o lento veleno que, coma un río de tristeza amarga, anegaba desde hai tempo o meu riseiro cantar de estrelas.

Visitas: 0

Nesta exuberante hora de clausuras e opulenta de veladas intencións, unha figura altiva de espiga queimada explora con curiosidade as miñas marxes, e a silueta duns ollos de escuro satén transparenta un pálido misticismo. Accesiblemente solitario paseo tras o contorno dun ciprés, e a pegada que mitifica o arrecendo da súa sen permanece infranqueable no anonimato. Tento mergullarme noutro cristal que esporee a miña mente entumecida, pero o esbozo dunha resoante impaciencia pende inútil de todos os meus soños, e un intelixible perfil de luz temporal non pode conxurar o medo a outra eterna frustración. Non é nova esta situación. Cando xa non sei se son capaz de desterrar o vertixe das miñas desdibuxadas precaucións, outra caricia pretende borrar a pegada de vellas pisadas, pero a miña pel só coñece un destino aséptico, e ese destino perségueme incansable, e grazas a el os meus versículos seguen habitando nun sarcasmo de salgueiros e querubíns.

Visitas: 0

Camiño sen rumbo polo val da Maía, como quen busca algo que non sabe nomear. O aire cheira a herba mollada e a tempo detido. Cada paso é un latexo, cada pedra un recordo que non sabía que gardaba. As árbores murmuran segredos que só se escoitan se se camiña amodo, como quen respecta o misterio da terra.

O ceo, sempre cambiante, é un espello do que levo dentro: nubes que se desfacen como pensamentos, claros que abren feridas de luz. Hai unha calma que me envolve, unha especie de abrazo silente que me fai esquecer o reloxo, o ruído, a cidade. Aquí, no fondo do val, son só eu… e quizais nin iso. A Maía non é só paisaxe, é estado de ánimo. É a miña melancolía feita camiño, a miña alegría convertida en canto de paxaro. Ás veces penso que o val me coñece mellor ca ninguén, que sabe cando preciso perderme para atoparme. E entón deixo que me leve, que me conte, que me cure.

Visitas: 0

Inmobilizada toda a miña fantasía no mexedor do teu esquecemento, síntome irreconciliable coa humanidade e un férvido soño —caduco no teu recordo— converte o meu horizonte nunha ancestral frustración. Só nun cuarto de incenso os meus ollos se pechan cun xesto contrito, mórfica representación dunha quimera inalcanzable. Oxidado o meu sorriso xa nin se pode observar, e a doutrina do infinito revélase ante min absolutamente espida. A febleza arrola as miñas miserias nunha alba onde todo fundamento se torna lóxico arrepío. Latidos sedentos repousan radiantes na miña almofada cando, ausente aquela errática paixón, letais células alcalinas te converteron nun bico sen rostro. E observo como a miña última esperanza se pulveriza no desafío dunha frase: «ninguén, nas túas horas de insomnio, ninguén, che regalará os seus soños».

Visitas: 0

A palabra nostalxia suspende o meu tempo na luz perecedoira dun pasado fuxidío, derruba a valado da túa ausencia co pensamento dunha caricia túa, hoxe pinga fuxidía, voa cara a ti mentalmente para escoitar a música noutro tempo compartida, e converte nunha almofada de oracións cada imaxinario roce da túa pel.

Visitas: 0

Aquel bico, aquela man, aquel desexo. Os tres, desde hai tempo, por ti, abertos a lume vivo. Os tres, desde hai tempo, por ti, namorados da soidade. Os tres, desde hai tempo, por ti, habitan nun soño durmido de caricias. Aquel bico, aquela man, aquel desexo, gardados entre os suspiros dun verán sen retorno, dormen no recuncho máis escuro da memoria, lonxe dos ollos, preto da alma. Foi só un instante… e xa é eternidade.

Visitas: 0

Durante moito tempo pensei que a valentía era algo espectacular, un xesto rotundo, unha frase perfecta pronunciada no momento xusto. Cos anos entendín que ás veces a valentía é moito máis sinxela. É dicir “quérote” antes de que o medo invente unha escusa. É quedar cando todo dentro pide retirarse. É aceptar que un pode ser rexeitado e, aínda así, falar. Eu tardei demasiado en aprender esa forma simple de valor. Sempre atopaba unha razón para esperar un día máis, un sinal máis, unha seguridade imposible. E mentres buscaba esa certeza absoluta, o tempo avanzaba sen pedir permiso. Cando por fin comprendín que a valentía tamén pode ser torpe, xa deixara pasar moitas ocasións. Aínda así, entender tarde segue sendo entender, porque desde entón cada palabra dita a tempo vale máis ca cen silencios elegantes que só protexen o medo antigo que un día decide soltar.

Visitas: 0

Amábanse con torpeza, como quen aprende a bailar sen música. Tropezaban, pisábanse, rían. Pero bailaban igual, desafinados e felices. Porque o amor non sempre ten ritmo, pero si intención. E na súa desorde atoparon a verdadeira harmonía.

Visitas: 0

Sen querer espertou a miña aurora. A beira que onte me ofreciches vulnerou os recunchos máis íntimos do meu fragrante estar. ¿Naufraxio e prisión constantes? Quero chegar ao final da miña viaxe sen solpores nin hemisferios durmidos, quero medir cara a cara coa pluma que escribe a miña historia.

Visitas: 0

Vexo unha lúa descoñecida que medra sobre min chea de mans infinitas. Vexo as miñas feridas buscando na noite a calor dunha lareira. Vexo a música da feira que acariña docemente a unha parella afastada. Vexo o son dunhas palabras rodeándome moi preto co sabor redondo dun abrazo. Vexo o latexar da nosa terra que é o primeiro fogar das almas en corentena. Vexo a xente da aldea que dorme moi amodo nun leito de flores vermellas.

Visitas: 0

E despois viñeron as chuvias. Entón foi cando comezou a renacer en min aquela tristura sen causa que xamais me abandonara, pero que o sol estival do meu interior espantara. E puiden palpar as néboas da mañá, e os meus ollos cegáronse coa humidade do sol, e o meu espírito, alimentado coa calor das lareiras, arrolouse en soños contemplando aquel mar. E despois viñeron as chuvias. E cando espertei, cos ollos cheos de paz, comprobei que nesta cidade nunca chovía como nos meus soños a saudade esculpía. E despois viñeron as chuvias.

Visitas: 0

O meu camiño está cheo de interminables pedras, edificios en ruínas e un exceso de velados amuletos. Todos eles no centro do meu peito: uns protéxenme dos ataques de cordura, outros espídeme sen reservas e amosan un espírito inerte e maltreito. Todos eles, perforando nubes e estrelas, lánzanse sobre min para blindar no meu interior unha calma infinita e curar entre álamos de fe a chaga da miña cicatriz.

Visitas: 0

Procuro arriscar soñando co teu espazo ocupando o meu. Resucito no meu paraíso vencido varios fantasmas literarios. Sacudo o meu pensamento nun soño nunca vivido. Proxecto a túa impasible sombra nun recente loureiro nesgado para min.

Visitas: 0

Un acio de ebriedade na primavera, onte. Ese que degustamos os dous sen contacto físico, sen coñecernos e sen habitación compartida. Só nebulosas dun pracer efémero. Hoxe, unha simple brétema de outono camiño de ningures que nos deixa un pracer de fruición voluptuosa duns ollos que nunca volverán atoparse e que converteron o vivido nun segundo de alborozo fantasmal.

Visitas: 0

A miña terra vive gardada no peto do corazón. Cada monte é unha páxina do libro da miña vida. Os ríos levan a voz da infancia cara ao mar. O cheiro da herba mollada é un abrazo que non esquezo. As pedras dos camiños coñecen o meu nome. Cada carballo levanta os brazos para recibirme. A choiva canta as mesmas cancións de sempre. Mesmo lonxe, o vento tráeme anacos da casa. A saudade é unha raíz que nunca deixa de medrar. Porque a terra que me viu nacer tamén latexa dentro de min.

Visitas: 0

A fresca claridade do solpor espállase cunha alegría nova por esta vista singular e única. Silencio, sangrado do corazón. Vexo a herba suave, a limpa liña do horizonte vermello e tamén o pequeno burato ferido daquela ausencia. Unha penumbra chea de flores escollidas, e unha calma que noutrora foron miñas: bendicín todos os recunchos deste agarimoso lugar. Que non se estrague esta paisaxe! Cheira a terra ben mollada e a resina de castiñeiro, ás follas do tomiño e aos beizos das cerdeiras. Silencio, o corazón volve sangrar. Silencio, xa é noite pecha, xa anoiteceu, gocemos este incrible soño: silencio, calma e descanso plenos nesta xenerosa praia sen mar.

Visitas: 0

Atópome no penúltimo retallo da túa pel degustando esa estraña delicia dun adeus, e voando a miña alma por alamedas e claros de lúa. No pasado sentín a alegría do teu peito, hoxe fatigaches a miña póla de oliveira por mil camiños transitados, e mañá, talvez mañá, ti e mais eu encarnemos nunha ansiada cerimonia o máis indómito dos proxectos. Que ninguén desdeñe o meu contento, que ninguén vulnere a miña celosía, que ninguén… que ninguén me impida ser a túa atalaia nesta cadea de fíos e ambrosías.

Visitas: 0

Mentres paseo, falo co pasado sen idealizalo. A saudade non me chama para volver atrás, senón para entender por que cenas lembranzas seguen vivas dentro de mm n cando fóra xa non existen. Hai paisaxes que persisten como un latexo teimudo. Esta terra —real e simbólica— é orixe e límite: sempre regreso a ela, aínda que sexa só co pensamento, aínda que sexa só para comprobar quen son cando deixo caer todas as máscaras. Detéñome. Escoito. O tempo perde forza cando deixo de obedecelo. Non creo na produtividade constante nin na obriga de resolver o que sinto. Camiñar é resistir: parar, mirar, aceptar que a soidade non é unha carencia senón un espazo fértil onde a miña voz pode falar sen interferencias. Aquí, entre carballos, a soidade acompáñame como unha presenza boa, atenta, case necesaria.

Visitas: 0

Hai lugares que nunca se abandonan de todo. Galicia é un deles. Coñecina hai moitos anos, cando a miña nai pariume no centro nostálxico de Compostela. Aínda que agora a distancia se impoña e o tempo faga o seu labor, permanece intacta na miña memoria, como unha chuvia miúda que non molla de inmediato, pero cala. Cando chove por dentro é un soño escrito desde esa humidade persistente: a da saudade, a dos recordos que regresan sen seren chamados. Este soño en prosa que estás a ler non describe Galicia: evócaa. Non procura a paisaxe postal, senón o territorio emocional onde esa presenza habita. A chuvia, os camiños, o arrecendo da terra, as casas antigas, as voces do pasado que aparecen como fragmentos dunha memoria afectiva que se resiste ao esquecemento. Aquí, lembrar non  é un exercicio nostálxico, senón unha forma de permanencia. O tempo desprégase neste soño de maneira circular. O meu pasado non está pechado; dialoga constantemente co meu presente. A infancia, os días lentos, os xestos herdados, as vivencias da tardoadolescencia, todo regresa cunha mestura de dozura e melancolía. «Somos o que lembramos», escribiu José Ángel Valente, e este texto semella confirmalo cada palabra. A prosa é contida, delicada, consciente de que o exceso pode romper o feitizo. Este soño achégase ao recordo con respecto, como quen entra nunha casa antiga sabendo que calquera ruído innecesario pode espertar pantasmas. E, con todo, non hai tristura estéril: hai gratitude. Porque o vivido, aínda que xa non estea, segue a soster o que somos. Cando chove por dentro é un soño para ler a modo, como se camiña baixo a chuvia sen présa, aceptando o ritmo que impón a memoria. Un texto que entende que a saudade non é só perda, senón tamén unha forma fonda de amor.

Visitas: 0

A historia da miña poesía iniciouse un día no que, subitamente, se cegou o meu peito e a necesidade de escribir encheu a miña palabra. Baixo este ceo azul levo un cúmulo de anos clamando por un poemario que satisfaga as miñas catro ideas básicas: existencia, soidade, amor e terra. Desde entón, entre clamor e clamor, entre sombra e sombra, unha chispa eléctrica ilumina as sequidades da miña alma e prende as tebras do meu corpo, e desde entón, cativo dunha ilusión, e no retiro do meu cuarto, boto, imaxino, modelo, escribo, corrixo e rompo con plena consciencia centos de versos.
Sinceramente, penso que os catro elementos básicos da miña poesía fúndense nun poema cando, no xa non breve camiño da miña vida, unha mirada detén unha vez máis o pulso da miña historia.

Visitas: 0

Escribirei unha forma de felicidade silenciosa: non me ocupa tempo porque o tempo deixa de existir cando escribo. As palabras flúen sen présa, as horas vólvense lixeiras e eu permanezo aí, fiel a unha vocación que non se mide en reloxos senón en latexos. Cando remato, descubro que o mundo seguiu o seu curso, pero eu estiven exactamente onde debía estar.

Visitas: 0

Dixéronse «para sempre» como quen asina un contrato sen ler a letra pequena. Creron que o amor abondaba, que as promesas eran eternas e que ninguén podería rompelo. Pero o tempo revelou cláusulas ocultas: celos, familias, rutinas, feridas. E o «para sempre» converteuse en «ata que deixou de doer». O amor tamén caduca.

Visitas: 0

El deixouna por medo a perdela. Ela marchou por medo a quedar. Dous trens que se cruzaron sen deterse, con ventás cheas de miradas que nunca se atoparon. O amor pasou como unha paisaxe fugaz, fermosa pero imposible de reter. E na plataforma quedou a historia sen destino de dous trens que xamais se atoparán.

Visitas: 0

En soños camiño pola carballeira sen saber moi ben que vou escribir hoxe. Quizais desde este intre impreciso no que os pés avanzan mentres a cabeza se queda atrás, atrapada nunha frase que aínda non existe. Veño aquí para deter o que corre demasiado rápido, para poñer palabras onde antes só había un rumor de follas e algo semellante ao silencio. Os carballos érguense como unha memoria que non me apura. Non me piden respostas nin conclusións. A súa sombra é un refuxio ás veces, unha ferida outras, porque tamén aquí aprendín que o amor non é un concepto pechado: é esta luz que entra a destempo entre as pólas, é a humidade no chan que promete vida e tamén esvara. O desamor non chegou nunca cun golpe seco; foi máis ben unha distancia que medrou sen facer ruído, coma a herba que invade un camiño esquecido.

Visitas: 0

Non podo culpar a quen marchou. Cansaron das miñas pausas longas, das miñas dúbidas repetidas, desa forma tan miña de sentir profundamente e explicalo pouco. Agardaron con paciencia a que algún día dixese algo claro, algo que confirmase que o que vían nos meus ollos tamén existía en palabras. Pero eu sempre estaba a punto de falar e sempre atopaba un segundo máis para calar. Ao final comprenderon que ese segundo extra era infinito e que non podían vivir dentro dunha espera tan silenciosa. Así un día marcharon sen ruído, cunha despedida breve, case amable. Eu vinas afastarse cunha mestura de tristeza e comprensión, porque no fondo sabía que tiñan razón. O amor precisa presenza, resposta, movemento, e eu ofrecía sobre todo contemplación, respecto, distancia e un silencio que parecía profundo pero que en realidade era medo antigo incapaz de pronunciar.

Visitas: 0

O desamor entrou na miña casa coma un inverno sen portas. As palabras convertéronse en follas secas que o vento levou. Os teus ollos, antes faros, apagáronse na néboa. O corazón quedou feito un reloxo sen tempo. Cada lembranza era unha pinga de chuvia sobre a pedra. Os silencios medraban como silveiras abandonadas. A esperanza foi un paxaro que esqueceu o camiño do niño. A lúa mirábame cun brillo de despedida. Aprendín que algunhas flores tamén nacen para murchar. E seguín camiñando, sementando luz entre as sombras.

Visitas: 0