Non podo culpar a quen marchou. Cansaron das miñas pausas longas, das miñas dúbidas repetidas, desa forma tan miña de sentir profundamente e explicalo pouco. Agardaron con paciencia a que algún día dixese algo claro, algo que confirmase que o que vían nos meus ollos tamén existía en palabras. Pero eu sempre estaba a punto de falar e sempre atopaba un segundo máis para calar. Ao final comprenderon que ese segundo extra era infinito e que non podían vivir dentro dunha espera tan silenciosa. Así un día marcharon sen ruído, cunha despedida breve, case amable. Eu vinas afastarse cunha mestura de tristeza e comprensión, porque no fondo sabía que tiñan razón. O amor precisa presenza, resposta, movemento, e eu ofrecía sobre todo contemplación, respecto, distancia e un silencio que parecía profundo pero que en realidade era medo antigo incapaz de pronunciar.
Visitas: 0