E chegamos ao final destas páxinas. Ou talvez non. Porque os libros nunca rematan de verdade; continúan vivindo na memoria de quen os le.
Das noites que non durmo naceu das horas en que o silencio pesaba máis ca o sono, desas noites nas que as palabras foron compañía, refuxio e esperanza. Cada poema, cada prosa e cada reflexión levan dentro unha parte de min: a memoria, a morriña, a paisaxe interior e a lingua galega, esa raíz fonda que sempre me devolve á casa.
Agora este libro xa non me pertence só a min. A partir deste intre tamén é teu. Cada lector fará del un camiño distinto, atopará palabras que o acompañen ou silencios que lle falen. Porque un libro nace da man de quen o escribe, pero só cobra sentido cando alguén abre as súas páxinas e decide habitalas.
Oxalá atopases aquí un recuncho onde descansar, unha emoción compartida, unha lembranza esquecida ou unha luz pequena para algunha das túas propias noites. Se algunha destas palabras conseguiu quedar contigo, aínda que só sexa por un instante, todo o que escribín xa atopou o seu destino.
Como a terra galega, que garda séculos de chuvia, vento e brétema sen esquecer nunca a primavera, tamén estas páxinas queren gardar un anaco de vida. Que permanezan en ti como permanece o arrecendo da terra mollada despois da chuvia ou o rumor do mar cando xa nos afastamos da beira.
Grazas por acompañarme ata aquí. Grazas por facer desta viaxe algo compartido.
E cando volva chegar unha desas noites nas que o sono non queira vir, lembra que sempre haberá unha palabra agardando por ti. Porque, ás veces, tamén o silencio escribe. E é nese silencio onde, quizais, este libro continúa.
Visitas: 0