Pensando sempre no teu pasado sofres con xenerosidade as súas descargas catódicas, e protexes o teu contorno afectivo tras unha invisible pero tanxible armadura que te eterniza nun ser «adánico». Porén, o teu cerebro obstínase en seguir un itinerario de quiméricas banalidades. A tensión que mana do teu finximento axial precipítase densamente sobre os meus oídos e padecemos taxativamente o volume da nosa debilidade, paradigma dunha fronteiriza metamorfose. Entón, eu, impasible ante a túa busca, vexo estalar nos teus ollos un cativeiro, e as violetas que oprimen as miñas mans só ratifican a ausencia que a ti me achega, e unha mirada, unha cancela, un uniforme de voos, na negra pulcritude do teu eclipse devólvennos provisionalmente a luz.
Visitas: 0