No cruzamento dos camiños, onde a terra se abre en dúbida e memoria, érguese o cruceiro como un sentinela de pedra. A mañá aínda non decidiu se será sol ou néboa, e mentres dubida, todo se volve sagrado. O cruceiro, mollado polo orballo da noite, brilla con humildade. O musgo que o abraza non é decadencia, senón testemuño. A cruz no alto, co Cristo de brazos abertos, non impón: acolle. Mira cara ao leste, onde o sol intenta romper a bruma como quen busca unha saída entre recordos. Os camiños que se cruzan non teñen nome, pero gardan pegadas. Uns van cara á aldea, outros cara ao monte, e todos pasan por aquí, como se a pedra pedise permiso antes de continuar. Hai pegadas frescas no barro, un silencio que soa a rezos antigos, e un merlo que canta sen saber que canta para os mortos e os vivos. O cruceiro non fala, pero lembra. É altar e encrucillada, promesa e despedida. Aos seus pés, alguén deixou unha flor murcha, un anaco de pan, ou quizais unha pregunta. E mentres o sol se atreve a abrirse paso entre as néboas, a pedra permanece, como quen sabe que todo camiño é ritual.
Visitas: 0