A fresca claridade do solpor espállase cunha alegría nova por esta vista singular e única. Silencio, sangrado do corazón. Vexo a herba suave, a limpa liña do horizonte vermello e tamén o pequeno burato ferido daquela ausencia. Unha penumbra chea de flores escollidas, e unha calma que noutrora foron miñas: bendicín todos os recunchos deste agarimoso lugar. Que non se estrague esta paisaxe! Cheira a terra ben mollada e a resina de castiñeiro, ás follas do tomiño e aos beizos das cerdeiras. Silencio, o corazón volve sangrar. Silencio, xa é noite pecha, xa anoiteceu, gocemos este incrible soño: silencio, calma e descanso plenos nesta xenerosa praia sen mar.
Visitas: 0