Co paso dos anos aprendín que o silencio pode converterse nun hábito silencioso. Un comeza calando unha vez por prudencia, logo outra por timidez e finalmente cala porque xa non sabe facer outra cousa. Eu fun gardando frases como quen garda cartas nun caixón. Palabras que imaxinei dicir pero que nunca chegaron a cruzar a gorxa. Xestos que quedaron detidos nese instante estraño anterior ao valor. Desde fóra todo parecía tranquilo, incluso educado, pero dentro acumulábanse pequenas tormentas de frases non ditas. Ás veces pensaba que algún día abriría ese caixón e ordenaría todo o que calara. Pero o caixón seguía pechándose cada noite coa mesma suavidade e eu acababa convencéndome de que o silencio tamén podía ser unha forma discreta de vivir, aínda que en realidade só era unha habitación chea de palabras esperando paciencia, po, tempo e un pouco de valor para saír fóra.
Visitas: 0