Atópome no penúltimo retallo da túa pel degustando esa estraña delicia dun adeus, e voando a miña alma por alamedas e claros de lúa. No pasado sentín a alegría do teu peito, hoxe fatigaches a miña póla de oliveira por mil camiños transitados, e mañá, talvez mañá, ti e mais eu encarnemos nunha ansiada cerimonia o máis indómito dos proxectos. Que ninguén desdeñe o meu contento, que ninguén vulnere a miña celosía, que ninguén… que ninguén me impida ser a túa atalaia nesta cadea de fíos e ambrosías.
Visitas: 0