A soidade é unha illa perdida no medio do peito. As horas pasan como barcos que nunca atracan. A miña voz rebota nas paredes coma un eco sen dono. As estrelas son cartas que ninguén escribiu para min. O vento fala unha lingua que só entende o silencio. Cada paso pesa como unha áncora de pedra. O sol tamén sabe esconderse detrás das nubes da alma. Mais no fondo da noite nace unha pequena faísca. Porque ata a árbore máis soa agarda a primavera. E eu sigo en pé, agardando que volva a luz.
Visitas: 0