Hai encontros que non anuncian nada e, con todo, desordenan para sempre a paisaxe interior de quen os vive. Coñecerte non foi un impacto, foi unha desviación lenta e inevitable. O mundo seguiu no seu sitio, pero eu xa non. Algo en mm n perdeu estabilidade no mesmo instante en que a túa presenza ocupou o espazo sen esforzo, sen ruído, cunha autoridade que non se aprende. Non fixeches nada extraordinario. Fuches. E iso foi suficiente. A túa personalidade pechoume os ollos para o accesorio, para o innecesario, e obrigoume a mirar cara dentro, onde o tempo non pasa: observa. Desde entón, os días teñen outro peso, outra densidade, coma se cada xesto levase inscrita a posibilidade de lembrarte. Este texto non busca xestos grandes nin palabras altas. Vive no cotián, na fenda mínima pola que entran o desexo que non se nomea, a admiración que permanece en silencio e esa soidade que non nace da falta, senón da conciencia. A túa presenza continúa mesmo cando non estás, instalada na memoria como algo que non pide permiso para quedar. Eu escribo desde ese lugar inestable onde achegarse a ti foi aceptar o tremor e afastarse aprender a vivir co seu eco. Non hai conclusións, porque a vida tampouco as ofrece. Hai instantes de lucidez que aparecen e desaparecen, deixando a pel máis sensible, o pensamento máis atento. O tempo aquí non se perde: transfórmase. Faise palabra, faise lembranza, faise resistencia íntima. Este tremor non quere ser visto, pero existe. E se o les con atención, talvez sintas tamén ti esa vibración leve e persistente que só nace cando alguén nos mira de verdade.
Visitas: 0