Nesta exuberante hora de clausuras e opulenta de veladas intencións, unha figura altiva de espiga queimada explora con curiosidade as miñas marxes, e a silueta duns ollos de escuro satén transparenta un pálido misticismo. Accesiblemente solitario paseo tras o contorno dun ciprés, e a pegada que mitifica o arrecendo da súa sen permanece infranqueable no anonimato. Tento mergullarme noutro cristal que esporee a miña mente entumecida, pero o esbozo dunha resoante impaciencia pende inútil de todos os meus soños, e un intelixible perfil de luz temporal non pode conxurar o medo a outra eterna frustración. Non é nova esta situación. Cando xa non sei se son capaz de desterrar o vertixe das miñas desdibuxadas precaucións, outra caricia pretende borrar a pegada de vellas pisadas, pero a miña pel só coñece un destino aséptico, e ese destino perségueme incansable, e grazas a el os meus versículos seguen habitando nun sarcasmo de salgueiros e querubíns.
Visitas: 0