Esta tarde conversamos noutro decrépito lugar e confesáchesme que te sentías metodicamente soa, opaca ata a impaciencia e camiñante de imperecedoiros soliloquios. Dixéchesme que necesitabas embriagarte de sentimentos vitais e incubar loucuras ocultas, e afirmaches que te obsesionaba a idea de aliñarte co vento para así estrangular este mundo sen rebeldía. Con todo, con plena submisión, outra noite máis segues velando as crepusculares caricias daquel fatídico axioma, e non atopas a maxia dun intervalo que redima a concreción do teu pranto. Flutúas retoricamente nun marasmo de exterminadoras elucubracións, e o teu dócil presente estremécese ante tan paupérrimas perspectivas.
Visitas: 0