Impregnado de soños alborozados e fortalecido polo bulicio da nosa doutrina espida, peregrino por un espazo de xestos residuais e intuitivamente, camiño na procura daquela volátil fricción que, onte, na intemperie nocturna, libou o sangue da miña monotonía. Xestualmente quixen esculpir no meu rostro a vixilia doutro delirante bosquexo, pero, unha vez máis, unhas mans umbráticas volveron queimar a miña rancia expiación. Un só segundo de lacerante sopor foi capaz de fulminar, sen máis, a sardónica esperanza humana que habitaba no meu rudimentario corazón.
Visitas: 0