Un espírito en plenitude descendeu onte e vagou sen rumbo, escravo dunha ficción, polas arañeiras da miña razón, talando un veo de benestar no meu luceiro roubado. Coa humildade dunha gaivota sen praia sigo os teus pasos, gardo as túas pegadas nos meus furtivos desexos e entronizo a túa luz ausente baixo unha sinxela túnica de vellas baladas.
Visitas: 0