Co paso dos anos comecei a pensar na miña vida como unha paisaxe de inverno. Non un inverno violento nin cheo de tormentas, senón un silencioso, branco, case elegante, onde todo parece detido. Ás veces camiñaba por rúas tranquilas vendo parellas conversar con naturalidade e sentía que eu observaba ese mundo desde unha fiestra cuberta de xeada. Non estaba completamente fóra, pero tampouco dentro de todo. Esa paisaxe interior tiña unha calma enganosa porque baixo a neve seguían latexando desexos, preguntas, curiosidade pola proximidade humana. Só que durante moito tempo me acostumei a contemplar en lugar de participar e, cando un vive demasiado tempo mirando a paisaxe, acaba crendo que observar tamén é vivir, aínda que no fondo algo pequeno, cálido e paciente siga agardando un desxeo lento capaz de abrir camiños entre a neve antiga acumulada en silencio dentro do peito que aínda garda calor posible.
Visitas: 0