Dun xeito canso consumiuse a nosa vontade nun deserto calcinado de entullos. Ao lembrar aquilo, hoxe medran no meu interior inesgotables pulsos de vida e as pequenas espiñas que transpiran nos meus intra muros feren mil preguntas ao vento. Son instintos que oprimen o meu peito, saudosos daquela primeira embriaguez. Agora pretendo imaxinar por que os teus hábitos se afastaron do meu mundo evaporando o orballo daquela noite, pero só podo identificar o desafiante eco das túas imperecedoiras palabras golpeando a miña mente como un poema de silencio. Agora intento espertar nos meus ollos unha razón de vida que culmine na promesa doutros beizos. Por esta razón de vida, rezo todas as noites para que non me durman os recordos.
Visitas: 0