Unha máscara circuncidada e inmóbil móstrame, como nun xénese perpetuo, segundo a segundo, o ánimo dun instinto lucente; e anúnciame (afumado polo teu abismo de cereixas) un último farrapo de pel que nas miñas mans gardo desbocado e luxurioso para ti. Xa non podo máis. Aquilo que ti me dixeches con palabras abrasadoras fai anos da miña soidade hoxe é un espello ferinte que…
Visitas: 0