Quixera esquecer aquela desmesurada obsesión, pero unha marea de segundos, ebrios e torrencialmente desapiadados, precipítase sobre min perfilando na semente da miña memoria unha silva de gadañas. Escravo dunha cadea de migracións alleados, non logro romper o fío da intrahistoria que, farta de pupilas encamadas, sobrevoou a nosa encrucillada, e esperto todas as noites mastigando unha acumulación de pretextos incapaces de furar o insondable segredo da túa ignota biografía. O teu alento, presente en todas as miñas fatigadas superficies, dogmatiza calquera derradeiro vestixio de luz. O teu alento non pode evitar que se faga irrespirable o espanto daquelas torpes palabras, e coas miñas horas desterradas entre cercos desolados atinxo, exánime e sen clarividencia, os sotos da túa mirada.
Visitas: 0