Non vou disimulalo máis. Pénsote dun xeito que non é neutro nin educado. Pénsote co corpo esperto e coa cabeza demasiado clara como para finxir que é casualidade. Hai algo en ti que me activa, que me centra, que me leva a un lugar onde conterse xa é unha decisión consciente. Atráesme cunha forza que non precisa fantasías excesivas. Abóndame imaxinarte preto. A túa presenza xa é suficiente. A túa maneira de estar, de moverte, de mirar sen saber exactamente o que provocas. Ou quizais si o sabes, e iso faino aínda máis intenso. Deséxote. E dígoo así porque suavizalo sería mentir. Deséxote na proximidade que incomoda un pouco. No espazo curto onde o aire se volve máis denso. Nese segundo previo no que ambos sabemos que algo está a pasar, aínda que ninguén o nomee. Hai momentos nos que te observo —sen que o saibas— e descubro que mido distancias. Penso no doado que sería achegarme un pouco máis. No diferente que sería o ambiente se as nosas miradas se sostivesen sen fuxir. Non imaxino escenas irreais: imaxino o real levado só un paso máis alá. Almorzar contigo non é unha idea inocente. É a escusa perfecta para sentarnos fronte a fronte e deixar que a tensión faga o seu traballo. Para comprobar como cambia o teu xesto cando a conversa se volve máis persoal. Para notar como o desexo se infiltra nos silencios, na postura do corpo, na maneira en que xa non nos miramos igual. Non escribo desde a fantasía descontrolada, senón desde un desexo lúcido. Sei o que quero sentir. Sei o que espertas. E sei que hai unha uña moi fina entre o correcto e o inevitable.., e que contigo esa filia vólvese especialmente tentadora. Non agardo resposta. Non a preciso. Isto non é unha invitación directa nin unha esixencia. É unha constatación. Un xeito de deixar claro que hai miradas que pesan, presenzas que quentan, persoas que espertan cousas difíciles de ignorar. Se ao rematar esta carta te sentes observada doutra maneira —máis consciente do teu corpo, da túa respiración, da túa pel—entón entenderás perfectamente desde onde foi escrita. Alguén que non xoga á insinuación, pero que sabe agardar.
Visitas: 0