Hai lugares que nunca se abandonan de todo. Galicia é un deles. Coñecina hai moitos anos, cando a miña nai pariume no centro nostálxico de Compostela. Aínda que agora a distancia se impoña e o tempo faga o seu labor, permanece intacta na miña memoria, como unha chuvia miúda que non molla de inmediato, pero cala. Cando chove por dentro é un soño escrito desde esa humidade persistente: a da saudade, a dos recordos que regresan sen seren chamados. Este soño en prosa que estás a ler non describe Galicia: evócaa. Non procura a paisaxe postal, senón o territorio emocional onde esa presenza habita. A chuvia, os camiños, o arrecendo da terra, as casas antigas, as voces do pasado que aparecen como fragmentos dunha memoria afectiva que se resiste ao esquecemento. Aquí, lembrar non é un exercicio nostálxico, senón unha forma de permanencia. O tempo desprégase neste soño de maneira circular. O meu pasado non está pechado; dialoga constantemente co meu presente. A infancia, os días lentos, os xestos herdados, as vivencias da tardoadolescencia, todo regresa cunha mestura de dozura e melancolía. «Somos o que lembramos», escribiu José Ángel Valente, e este texto semella confirmalo cada palabra. A prosa é contida, delicada, consciente de que o exceso pode romper o feitizo. Este soño achégase ao recordo con respecto, como quen entra nunha casa antiga sabendo que calquera ruído innecesario pode espertar pantasmas. E, con todo, non hai tristura estéril: hai gratitude. Porque o vivido, aínda que xa non estea, segue a soster o que somos. Cando chove por dentro é un soño para ler a modo, como se camiña baixo a chuvia sen présa, aceptando o ritmo que impón a memoria. Un texto que entende que a saudade non é só perda, senón tamén unha forma fonda de amor.
Visitas: 0