A miña terra vive gardada no peto do corazón. Cada monte é unha páxina do libro da miña vida. Os ríos levan a voz da infancia cara ao mar. O cheiro da herba mollada é un abrazo que non esquezo. As pedras dos camiños coñecen o meu nome. Cada carballo levanta os brazos para recibirme. A choiva canta as mesmas cancións de sempre. Mesmo lonxe, o vento tráeme anacos da casa. A saudade é unha raíz que nunca deixa de medrar. Porque a terra que me viu nacer tamén latexa dentro de min.
Visitas: 0