Cando, obstinado nun verbo teu, espido todos os límites do meu convulso horizonte, tan só unha remota mirada escruta os entumecidos síntomas da nosa monotonía. Os teus ollos transparentan os meus tumultos en límpidos vestixios, e con fugaz pericia violentan as nosas estáticas pálpebras. Mírote sen concretar aínda un destino, murmúrasme ao oído unha elexía de solucións, aínda que coartadas invernais cencenan maxestosamente o sosego da nosa lenda. Hirsutos fantasmas durmiñan no regazo daquela tarde. E xa na fatiga da miña levidade —tras unha derradeira transición— múltiples engurras brotan dos meus cárdenos bosquexos: todas as miñas apócrifas mentiras volven naufragar nunha marea de insólitas hipóteses.
Visitas: 0