Hai un reloxo lento dentro de min que non marca as horas senón as ausencias. O tempo non pasa, escórrese entre as mans coma area mollada, coma lembranzas que xa non queren quedar. Ás veces a soidade senta comigo ao bordo da cama, non di nada, pero sábeo todo. Mírame coma quen mira unha casa baleira onde antes había lume e risas, e hoxe treme por un nome pronunciado en voz baixa. Do desamor non se morre, din, pero queda un pequeno inverno vivindo no peito, un frío que non marcha nin cando chega abril. E eu sigo aquí, aprendendo a vivir co silencio, co tempo, coa sombra do que xa non volve.
Visitas: 0