Mirábanse coma se o mundo fose acabar: con urxencia, con lume, coa certeza de que cada segundo contaba. Eran dúas chamas bailando no medio do incendio, sen pensar no fume nin nas cinzas. Cando todo rematou, non souberon apagar o lume. Seguiron ardendo, pero xa non xuntos. Cada un converteuse na súa propia fogueira de recordos.
Visitas: 0