Ela díxolle «quérote» con medo, como quen entrega un cristal que coidou toda a vida. El respondeu «eu máis» con présa, como quen o deixa caer sen mirar atrás. O amor, tan fráxil como transparente, rompeu no chan da indiferenza. Ela recolleu os anacos soa, mentres el seguía camiñando, sen escoitar o ruído da rotura.
Visitas: 0