Bandea o corazón por un suquiño de chamas de pedra. Late en batidos que esborréxanse polo meu carrelo. Sinto o silencio dunha man deitada no meu pensar, e un mar de verbas sempre molladas pendúrase dun meimiño panal de meixelas bermellas. Xiríns dondos na alta cidadela leiran coas campás, e gardan, maos dadas, a fervenza de noso eidiño falar. (Quintana dos mortos). Os meus ollos ben te axexan, coma se o alma dunha rosa murcha establecérase no medio da miña baleira lúa.
Visitas: 0