Naciches pétreo, ferinte e sublime nunha encrucillada de camiños, e de contado collín a túa memoria, abandonada e soliña pola zuna dos homes. Sentado no colo da túa longa ferida, prégoche, fillo da terra de Breogán, prégoche desvalido e choroso, coma bolboreta no cru inverno, como can que esqueceu a lume do seu lar. Deitado á beira da túa sombra e aliviado o corazón pola túa fala agarimosa, vaise enterrando, debaixo dun: anaco de santiñas verbas, este lento veleno que coma un río de tristura aceda asolagaba, suco a suco, o meu sorriseiro cantar de estrelas.
Visitas: 0