Alegría de estar aquí,
xurre xurre das tellas,
alalá dun costume
franxido por unha quimera.
Risos, berros e foliadas
resoan nas tabernas,
ninguén sabe porque brindan,
ao mellor afogan as penas.
Acorrido por este embruxo
saio toliño dunha delas,
a choiva lava o meu peito,
armonía e paixóns cheas.
O valume dos meus pasiños
resoa nos soportais e tendas,
todo é música de murrias
nestas santiñas pedras.
Santiago de ceo e paz,
vello aroma a madeira,
mañás con deixe a Gloria,
seriñas a paseo e Alameda.
Santiago, non me censures,
os meus ollos xa che deixan,
ninguén se pode imaxinar
o que doen as ausencias!
Un fado e dous espiritos,
e no xeito cen doenzas
é o sentir dun galego
que se alonxa da súa terra!
Visitas: 0