Lingua viva e senlleira, achégome a ti cos ollos camiño dun ceo ateigado de limpas roseiras, e cun cantar arrolado no risco da túa estrela. Sei que aínda é cedo para falarche dun pucheiro ben feito, dunha fermosa lumieira; mais o meu corazón anda cheo de doces meigas, de espidos soños, e de regatos sen quimeras. Por iso degoxo que alguén queira escoitar nun recuncho da súa lareira o branca rumor desta meniña cantiga que é o xerme da nosa terra.
Visitas: 0