A cada pouco penso en Galicia coa mente ergueita e a miña alma toxeada por unha toleira de lembranzas e suiñas menxases sen retomo. A cada pouco penso en Galicia e choro un xemido tan caladiño que o meu corazón pérdese por un camiño de laidos outonos. A cada pouco penso en Galicia e un milleiro de corredíos percórreme o corpo encamando con cego ardor o meu resollo nun pracenteiro encontro.
Visitas: 0