Unha e mil tardes deitado nunha cañeira de herba fresca, uns nidios ollos no medio da néboa intensa, un amencer cumprido de querenzas e unha voz falándome: lúa chea. ¿Queredes máis lembranzas ¿queredes máis vivencias? Escoitade, acompañádeme nesta andaina luxada de tebras moi mestas, neste sendeiro rebordante de inmortais lendas, neste nubrado espello de augas quedas; deste xeito poderedes atoparvos no meu enchente interior unha fogueira que é lume e non queima.
Visitas: 0