Un latexo inmenso traza a miña loita. Aseméllome a unha trincheira ateigada de galegas imaxes, asulagado nun tempo sen veas son un buril. Toda letra que a tentas remexo, despois dunha afincada contenda, vólvese unha madeixa de versos ó fin. Defendo as miñas crenzas, defendo a fe dos meus, defendo o arume da nosa terra, creo na vida sen medos nin baldíos buracos, por cima desta e mil loitas. Síntome coma un océano no medio do chan, síntome coma un náufrago sen siquera pan, sinto… cada verba coma un deus da memoria que orballa nas mans, e nun poema, antonte baleiro, doulle, iso creo, o seu verdadeiro temprar.
Visitas: 1
Me entra morriña al leer en gallego.