Din os especialistas que hai libros que non se escriben para deter o tempo, porque saben que iso é imposible. Escríbense para conservar a súa pegada, para recoller entre as mans ese pouso que queda cando os días pasan e a vida, silenciosamente, fai o seu traballo. Ese pouso son as cinzas.
As cinzas non son só o remate do lume. Son tamén a súa memoria. Gardan a calor que existiu, a luz que un día iluminou os rostros, as palabras pronunciadas arredor da mesa, os camiños percorridos, as perdas e tamén as pequenas alegrías que, sen facer ruído, foron construíndo unha existencia.
Os poemas e textos que compoñen este libro nacen desa conciencia. Non pretenden reconstruír o pasado nin idealizalo. Miran cara a el coa serenidade de quen sabe que toda lembranza é, ao mesmo tempo, presenza e distancia. O tempo leva cousas, mais tamén nos entrega unha forma máis fonda de comprendelas.
Hai nestas páxinas unha conversa constante coa memoria, coa paisaxe, coas voces que permanecen cando xa non poden ser escoitadas e coas emocións que regresan sen avisar. A natureza, a casa, os camiños, a luz cambiante das estacións ou o rumor dos días convértense aquí en espellos da condición humana. Todo parece dicirnos que nada desaparece de todo mentres alguén conserve a capacidade de lembrar.
Cinzas do tempo é un título que invita á contemplación. Porque as cinzas non falan da derrota, senón da permanencia. Son a proba de que existiu un lume. Do mesmo xeito, cada poema é a pegada dun instante vivido, dunha emoción que resistiu ao esquecemento e atopou na palabra un lugar onde permanecer.
O lector non atopará aquí respostas pechadas nin certezas absolutas. Atopará, talvez, compañía. A que ofrecen os libros capaces de sentar ao noso lado sen interromper o noso propio diálogo coa memoria. A poesía cumpre entón a súa misión máis fonda: non conservar o tempo, senón devolverlle sentido ao que o tempo deixou tras de si.
Porque todos levamos algunhas cinzas gardadas na memoria. E, ás veces, abonda unha palabra para que volvan prender, non como incendio, senón como esa luz mansa que nos permite comprender quen fomos e, sobre todo, quen seguimos sendo.
Visitas: 0