O desamor entrou na miña casa coma un inverno sen portas. As palabras convertéronse en follas secas que o vento levou. Os teus ollos, antes faros, apagáronse na néboa. O corazón quedou feito un reloxo sen tempo. Cada lembranza era unha pinga de chuvia sobre a pedra. Os silencios medraban como silveiras abandonadas. A esperanza foi un paxaro que esqueceu o camiño do niño. A lúa mirábame cun brillo de despedida. Aprendín que algunhas flores tamén nacen para murchar. E seguín camiñando, sementando luz entre as sombras.
Visitas: 0