Ninguén me dixo que estabas alí. De súpeto unhas pernas envoltas en medias vingativas inquietaron e cubriron de feridas a tranquilidade da miña espera. Eras ti, claro. Agasallo do demo ou caricia dun anxo? Estiven dous minutiños observándote e parecéronme dous séculos de camiños longos e anhelos crecentes. Espellismo ou realidade? Por un momento soñei que me tomabas coas mans ben abertas. Nunha noite de mans abertas pedinche que regresase o noso tempo, aquel de augas cálidas e fermosos soños. Entón palpei ás cegas o noso último inverno, e como pedras que apedran unha vella historia tiven que recoller do chan un montón de estrelas doridas.
Visitas: 0