Durante moito tempo pensei que a valentía era algo espectacular, un xesto rotundo, unha frase perfecta pronunciada no momento xusto. Cos anos entendín que ás veces a valentía é moito máis sinxela. É dicir “quérote” antes de que o medo invente unha escusa. É quedar cando todo dentro pide retirarse. É aceptar que un pode ser rexeitado e, aínda así, falar. Eu tardei demasiado en aprender esa forma simple de valor. Sempre atopaba unha razón para esperar un día máis, un sinal máis, unha seguridade imposible. E mentres buscaba esa certeza absoluta, o tempo avanzaba sen pedir permiso. Cando por fin comprendín que a valentía tamén pode ser torpe, xa deixara pasar moitas ocasións. Aínda así, entender tarde segue sendo entender, porque desde entón cada palabra dita a tempo vale máis ca cen silencios elegantes que só protexen o medo antigo que un día decide soltar.
Visitas: 0