Hai persoas que cren durante moito tempo na posibilidade de que alguén termine abríndose. Algunhas das mulleres que coñecín tiñan esa paciencia luminosa. Achegábanse amodo, preguntaban, escoitaban, deixaban espazo, como quen agarda que unha porta antiga se abra sen forzala. Eu vía ese coidado e conmovíame, pero tamén me paralizaba porque sentía que tarde ou cedo descubrirían a miña torpeza para falar do que sentía. Durante un tempo crían que só era cuestión de días ou de confianza e seguían alí, preto. Pero mesmo a paciencia máis xenerosa ten un límite. O amor, ou a súa promesa, precisa algún sinal, unha palabra, un xesto que confirme que non están agardando en balde. E cando ese xesto non chega, o silencio deixa de parecer misterio e comeza a parecer ausencia. Entón comprenden que a porta quizais nunca se abrirá e marchan cunha tristeza tranquila, digna, inevitable.
Visitas: 0