E despois viñeron as chuvias. Entón foi cando comezou a renacer en min aquela tristura sen causa que xamais me abandonara, pero que o sol estival do meu interior espantara. E puiden palpar as néboas da mañá, e os meus ollos cegáronse coa humidade do sol, e o meu espírito, alimentado coa calor das lareiras, arrolouse en soños contemplando aquel mar. E despois viñeron as chuvias. E cando espertei, cos ollos cheos de paz, comprobei que nesta cidade nunca chovía como nos meus soños a saudade esculpía. E despois viñeron as chuvias.
Visitas: 0