O meu camiño está cheo de interminables pedras, edificios en ruínas e un exceso de velados amuletos. Todos eles no centro do meu peito: uns protéxenme dos ataques de cordura, outros espídeme sen reservas e amosan un espírito inerte e maltreito. Todos eles, perforando nubes e estrelas, lánzanse sobre min para blindar no meu interior unha calma infinita e curar entre álamos de fe a chaga da miña cicatriz.
Visitas: 0