Sentado no colo da túa pétrea ferida nunha encrucillada de camiños, rógocho, fillo da terra de Breogán, rógocho, desvalido e choroso, coma unha bolboreta no cru inverno, coma o can que esqueceu o lume do seu fogar. Á beira da túa sombra acougo o meu corazón coa túa voz agarimosa, pois as túas santas palabras enterran dun golpe o lento veleno que, coma un río de tristeza amarga, anegaba desde hai tempo o meu riseiro cantar de estrelas.
Visitas: 0