Un acio de ebriedade na primavera, onte. Ese que degustamos os dous sen contacto físico, sen coñecernos e sen habitación compartida. Só nebulosas dun pracer efémero. Hoxe, unha simple brétema de outono camiño de ningures que nos deixa un pracer de fruición voluptuosa duns ollos que nunca volverán atoparse e que converteron o vivido nun segundo de alborozo fantasmal.
Visitas: 0