A calor destas noites de verán abrasa calquera atmosfera e lévame a ti, a ti me leva, perdoa pola mala letra, perdoa polo mal poema, perdoa por tantas cousas… Quizais non teña sentido, pero só espero que comprendas a miña vida, só desexo terte preto algún día. Nestas noites sen lúa saio ao teu encontro porque non vexo máis alá da miña crónica sede, e entre algodóns de escuma achégome a ti, cando a néboa fere os meus ollos e a túa lonxanía estremece a miña claridade. Entón, mentres arde a miña vida —sempre momentánea—, desprego as miñas debilidades ao vento e asómome ao bordo do abismo suplicando os teus loureiros outra vez, outra noite máis suplicando os teus loureiros. Entón, a pesar de todas as distancias que o tempo mece nos nosos amoríos, síntote ao alcance da miña voz, síntote na concisa traxectoria da nosa sintonía.
Visitas: 0