Nestas noites de verán a miña pel intúe a parda caricia da ebriedade. Ao instante quero ocultarme tras un corpo de sombras, e esquivo as tersas mans da túa complicidade proxectando toda a miña inquietude nun coñecemento eterno. Non nego nin extingo aquel espazo, pero a evolución do meu mundo sométeme e subxúgame ata a inconsciencia: xa non sei se habito nunha aurora de réptiles ou se son un exhausto desterrado que suplica a túa voz mentres o murmurio dunha brisa de nostalxia envolve a miña fronte…
Visitas: 0