É a lúa que brilla inqueda nos rescaldos do meu interior, é a busca dun camiño de vida, é conter as miñas ansias máis ocultas, é agardar a túa visita en longas xornadas de insomnio, é evitar un empacho de idolatría, é afiar a noite para non descansar nunha almofada de espectrais refugallos, é recoller a cinza que sepultei baixo os teus pés e debuxar con ela a túa imaxe ausente, é escoitar a túa nítida voz cando esvara pola miña fronte unha febre enoxada, é soñar co teu rostro reflectíndose con teimosía na miña fiestra.
Visitas: 0