Camiño sen rumbo polo val da Maía, como quen busca algo que non sabe nomear. O aire cheira a herba mollada e a tempo detido. Cada paso é un latexo, cada pedra un recordo que non sabía que gardaba. As árbores murmuran segredos que só se escoitan se se camiña amodo, como quen respecta o misterio da terra.
O ceo, sempre cambiante, é un espello do que levo dentro: nubes que se desfacen como pensamentos, claros que abren feridas de luz. Hai unha calma que me envolve, unha especie de abrazo silente que me fai esquecer o reloxo, o ruído, a cidade. Aquí, no fondo do val, son só eu… e quizais nin iso. A Maía non é só paisaxe, é estado de ánimo. É a miña melancolía feita camiño, a miña alegría convertida en canto de paxaro. Ás veces penso que o val me coñece mellor ca ninguén, que sabe cando preciso perderme para atoparme. E entón deixo que me leve, que me conte, que me cure.
Visitas: 0