Mentres paseo, falo co pasado sen idealizalo. A saudade non me chama para volver atrás, senón para entender por que cenas lembranzas seguen vivas dentro de mm n cando fóra xa non existen. Hai paisaxes que persisten como un latexo teimudo. Esta terra —real e simbólica— é orixe e límite: sempre regreso a ela, aínda que sexa só co pensamento, aínda que sexa só para comprobar quen son cando deixo caer todas as máscaras. Detéñome. Escoito. O tempo perde forza cando deixo de obedecelo. Non creo na produtividade constante nin na obriga de resolver o que sinto. Camiñar é resistir: parar, mirar, aceptar que a soidade non é unha carencia senón un espazo fértil onde a miña voz pode falar sen interferencias. Aquí, entre carballos, a soidade acompáñame como unha presenza boa, atenta, case necesaria.
Visitas: 0