En soños camiño pola carballeira sen saber moi ben que vou escribir hoxe. Quizais desde este intre impreciso no que os pés avanzan mentres a cabeza se queda atrás, atrapada nunha frase que aínda non existe. Veño aquí para deter o que corre demasiado rápido, para poñer palabras onde antes só había un rumor de follas e algo semellante ao silencio. Os carballos érguense como unha memoria que non me apura. Non me piden respostas nin conclusións. A súa sombra é un refuxio ás veces, unha ferida outras, porque tamén aquí aprendín que o amor non é un concepto pechado: é esta luz que entra a destempo entre as pólas, é a humidade no chan que promete vida e tamén esvara. O desamor non chegou nunca cun golpe seco; foi máis ben unha distancia que medrou sen facer ruído, coma a herba que invade un camiño esquecido.
Visitas: 0