Este texto é o recuncho onde deixo caer, coma gotas de orballo, as palabras que me acompañan dende hai décadas. Este texto pode ser un poema en prosa, unha prosa sobre calquera cousa, lembranzas ou reflexións en galego, a lingua que me sostén e devólveme sempre á raíz. É un espazo íntimo e aberto ao mesmo tempo, nacido da morriña e da vontade de compartir. En Das noites que non durmo cada texto quere ser un encontro, memoria e horizonte. É unha fiestra aberta ós recordos e á emoción. É un espazo humilde, pero cheo de vida, onde a escrita se converte en camiño e regreso. Que quen se deteña nestas páxinas sinta a mesma saudade que me guía e a mesma luz que me acompaña. Se buscas un refuxio feito de palabras, se queres sentir á Galicia que peta no corazón, entra no blogue no que se asentan estas palabras miñas, www.josemariamaiztogores.com. Aquí o silencio tamén escribe. As palabras son como unha paisaxe galega que garda no seu interior séculos de auga, vento e brétema. No meu sangue dormen historias e sentimentos para que eu nunca esqueza quen son. Un blogue que soamente conta coas miñas palabras e que cobra vida e medra cando ti me les, lector fiel e proveitoso. E se paras nun texto, convértese nunha árbore con vida que te invita a que durmas na súa fértil sombra. E se, despois de lido, xera conversa moito mellor porque deste xeito porque ti o convertes en algo teu.
Visitas: 0