Todo o que vivimos deixa marca. Non sempre na memoria consciente, non sempre en palabras, pero si nesa superficie sensible que nos separa, e ao tempo, nos achega ao mundo: a pel. Gustaríame levarte comigo por esa zona de contacto onde o que sentimos se converte en reflexión, e onde o cotián, mirado con calma, se transforma en pensamento compartido. Aquí non hai dogmas nin consignas; só preguntas que abren espazo. E, sobre todo, unha vontade sincera de pensar a vida desde o próximo: os xestos pequenos, as contradicións de cada día, aquilo que parece mínimo, pero sostén a nosa maneira de estar no mundo. A miña escrita avanza sobre a túa pel con naturalidade, sen ruído, mais cunha atención fonda ao que as palabras poden tocar. Apóiome na miña experiencia para ir máis alá de min mesmo, convidándote a recoñecerte, a disentir, a seguir pensando pola túa conta cando queiras. A pel, coma metáfora, convértese nun arquivo vivo: todo o que pasou que inscrito nela, mesmo aquilo que cremos ter deixado atrás. Este texto non busca ofrecer certezas, senón acompañar procesos. É un texto para ler aos poucos, que se achega a ti desde a proximidade e o respecto, consciente de que pensar xuntos é unha das formas máis honestas ―e máis humanas― de seguir vivos.
Visitas: 0