Ela borrou as súas fotos, as súas mensaxes, os seus rastros. Eliminou cada pegada dixital como quen varre unha casa baleira. Pero non puido borrar o eco da súa voz, que aínda vivía nas paredes, nos recunchos onde adoitaba rir, nos silencios que agora pesaban máis ca calquera recordo. O esquecemento non sempre é total.
Visitas: 0